Artin ahmadi

مَن اَز اُون کُوچِه‌هایی اُومَدَم کِه سَقفِشون آسمُونِه جایی کِه خَندِه رو لَبِه، وَلی غَم تویِ خُونِمُونِه جایی کِه هَر کی یِه نَقشی دارِه، هَر کی یِه نِقابِه یِکی دُنبالِ حَقیقَتِه، یِکی عاشِقِ سَرابِه مَن دیدَم آدَم‌هایی رو کِه با حَرفاشون طَلا بودَن وَلی وَقتی وَقتِ عَمَل شُد، اَز یِه سایِه هَم جُدا بودَن دیدَم اُونایی کِه می‌گُفتَن تا تَهِش باهات می‌مونَن اَوَّلین باری کِه اُفتادی، راهِشونو کَج می‌کنَن واسِه هَمین دیگِه بِه هَر لَبخَندی اِعتِمادَم نیست هَر کی گُفت رَفیقَتَم، دَلیلِ اِعتِبارَم نیست مَن یاد گِرِفتَم تویِ این بازی خودَم مُهرِه نَباشَم واسِه راضی کَردَنِ مَردُم، اَز خودَم فاصِلِه نَباشَم یِه روزی جیبَم خالی، وَلی ذِهنَم پُر اَز رُؤیا یِه شَبایی سَرد و تاریک، بِدونِ حَتّی یِه فَردا هَمِه می‌گُفتَن این مَسیرِه آخَرَش بُن‌بَستِه وَلی کی گُفتِه کِه هَمیشِه راهِ دُرُست، راهِ آسُونِه؟ مَن اَز اُون نَسلَم کِه اَز باختَن دَرس می‌گیره وَقتی دُنیا دَرو می‌بَندِه، پَنجِرِه می‌سازِه و می‌ره نَه بِه شانْس دِل بَستَم، نَه بِه حَرفایِ قَشَنگ مَن خودَم باید بِسازَم واسِه فَردام یِه پِیلَنگ!