Zahra Solghi

زاغی از آن‌جا که فَراغی گُزید رَختِ خود از باغ به راغی کَشید دید یکی عَرصه به دامانِ کوه عَرضه‌دهِ مَخزَنِ پِنهانِ کوه نادِرِه کَبکی به جَمالِ تَمام شاهِدِ آن رَوضِهٔ فیروزه‌فام هَم حَرَکاتَش مُتَناسِب به هَم هَم خُطْواتَش مُتَقارِب به هَم زاغ چو دید آن رَه و رَفتار را وان روش و جُنبِشِ هَموار را باز کَشید از روشِ خویش پای وَز پِیِ او کرد به تَقلید جای بَر قَدَمِ او قَدَمی می‌کَشید وَز قَلَمِ پا رَقَمی می‌کَشید دَر پِی‌اَش اَلقِصّه دَر آن مَرغزار رَفت بَر این قاعِده روزی سِه چار عاقِبَت از خامیِ خود سوخته رَه‌رَویِ کَبک نَیاموخته کَرد فَراموش رَه و رَفتارِ خویش مانْد غَرامَت‌زَده از کارِ خویش