ebrahim amirloo

پِیاپِی خواب میبینم سَحرگاهان ِ زندان را کُت و شَلوار ِ دامادی به روی ِ دار آویزان را شبیه مادری هستم که فرزندش سَر ِ زا رفت کسی آهسته در من میکشَد تابوت ِ ایران را زلیخا که جوان گشت ، دیده ی یعقوب بینا شد چرا یوسف نبیند بعد ِ عُمری خاک ِ کنعان را درونم کشوری شاد است و چشمانش نمیبیند هرات ِ محتضر در بُغض ِ دخترهای ِ افغان را کبوتر بچه های ِ زیر ِ چتر ِ پاره ، میفهمند غَم ِ یک قایق ِ پهلو زده از بیم ِ باران را گرفتم که گل ِ شیپوری ِ قلبم جوانتر شد چگونه خو توانَم کرد تَرَک در جان ِ گلدان را دلم باغیست می‌بیند ، که داسی تیز در فکرش گرفته دست و پاهای ِ صنوبرهای ِ حیران را بُز و میش ِ یقینم شب به شب کم می‌شود شاید بجای ِ گرگ ها داروغه بسته دست ِ چوپان را چنان آزرده ام از حال ِ و احوال درون ِ خویش تمنا میکنم در خوابهایم مرگ ِ انسان را