فریاد در تاریکی

▶ Play this song to follow along.

از سمتِ دریا بویِ باران می‌وزید

انگار افق رازِ هزار آینه را زمزمه می‌کرد

باد نامی را میانِ موج‌ ها پنهان کرد

و ساحل بی‌صدا تا دور دست‌ ها گوش سپرد

یک شقایق میانِ خوابِ سنگ‌ ها رویید

بی‌ آنکه از فصل اجازه‌ بگیرد

ماه، جامِ نقره‌ شب را آرام سر کشید

و ستاره‌ ها بر شانه‌ سکوت کوچ کردند

در امتدادِ آبیِ بی‌ انتها

چیزی شبیهِ روشنایی در رگ‌ های جهان دوید

نه حرفی گفته شد

نه دستی دستی را طلب کرد

فقط تپشِ زمان مسیرِ خودش را عوض کرد

از آن شب هر موج

قصیده‌ نا نوشته را تا ساحل آورد

و هر نسیم عطری ناشناس را در هوا پراکند

شاید بعضی حضورها

برای ماندن نمی‌آیند

می‌آیند که جهان را اندکی شبیهِ بهار کنند

و من

هنوز هر بار که دریا آسمان را در آغوش می‌گیرد

تمامِ سکوتِ جهان را از نو باور می‌کنم