Echoes of Valor

▶ Play this song to follow along.

چهار ستون حکمت الهی

پذیرش، تسلیم، در آغوش کشیدن، شکرگزاری

سبک موسیقی: عرفانی و صوفیانهٔ اصیل ایرانی، تلفیقی با موسیقی حماسی و ارکسترال. صدای اصلی مردانه، بم، عمیق، گرم، قدرتمند و روحانی. صدای زنانه به شکل پاسخ‌های لطیف و گروه هم‌خوانان آسمانی. سازهای نی، سنتور، تار، سه‌تار، کمانچه، دف و تنبک، همراه با پیانو، سازهای زهی و کوبه‌ای قدرتمند. آغاز آرام و مراقبه‌ای، افزایش تدریجی شور و ریتم، اوج باشکوه و پایان محکم و پیروزمندانه. تلفظ کاملاً طبیعی فارسی ایرانی. صدای مرد همواره غالب باشد.

[مقدمه — دکلمهٔ آرام مردانه، نی و سنتور]

در خلوت جان، ندایی شنیدم

از عمق سکوت، خدایی شنیدم

گفتا که ای جان، رها کن غم خویش

در عشق من آی، فراتر ز خویش

[پذیرش — آواز عمیق مردانه]

هر آنچه رسد، از دل و جان پذیرم

چه شادی، چه غم، هر دو یکسان پذیرم

نه با موج جنگم، نه با باد و باران

که در هر نفس، حکمتی هست پنهان

[پاسخ لطیف گروه زنانه]

بپذیر ای جان، بپذیر ای دل

که عشق است جاری، در این آب و گل

[تسلیم — صدای مرد، با ورود تدریجی دف]

سپردم به تو، هر چه بود و نبودم

رها گشتم از بندِ چون و چرایم

نه از فردا ترسم، نه در بند دیروز

تو هستی پناهم، تویی نور هر روز

[پاسخ گروه زنانه، هماهنگ با دف]

رها کن، رها کن، به دریا بسپار

که در عشق حق، می‌شود جان بیدار

[هم‌خوانی نخست — مرد پیش‌خوان، زنان پاسخ‌گو]

می‌پذیرم، تسلیمم

در آغوش عشق، آرام می‌گیرم

شکرگزارم، شکرگزارم

در هر نفس، تو را می‌ستایم

[در آغوش کشیدن — آواز پرشور مردانه، کمانچه و سازهای زهی]

در آغوش گیرم، شب و روشنایی

غم و شادمانی، زمین و خدایی

نه از زخم گریزم، نه از راه دشوار

که هر درد گردد، دری سوی دیدار

[پاسخ آسمانی زنانه]

آغوش بگشا، به روی جهان

که معشوق پیداست، در هر نشان

[شکرگزاری — صدای مرد، عمیق و سرشار از عشق]

سپاس از نفس، از زمین، از زمانه

سپاس از سکوت و از این عاشقانه

سپاس از شکستن، سپاس از دوباره

که از خاک برخیزد، جان چون ستاره

[گروه زنانه — آغاز اوج، دف‌های پرقدرت]

شکر، شکر، ای جانِ جان

عشق تو جاری‌ست در این جهان

[اوج نهایی — آواز مقتدر مرد، هم‌خوانی باشکوه زنان، ارکستر کامل و دف‌های پرشور]

می‌پذیرم! تسلیمم!

در آغوش عشق، آرام می‌گیرم!

شکرگزارم! شکرگزارم!

در هر نفس، تو را می‌ستایم!

نه ترسی، نه بندی، نه دیوار و زنجیر

که جانم رها شد، ز هر بند تقدیر!

[پایان — صدای مرد، استوار و روحانی]

پذیرش، تسلیم، آغوش و سپاس

چهار راه نورند، به سوی خدا

[گروه زنانه — هم‌خوانی ملکوتی و کشیده]

عشق است… عشق است…

همه هستی عشق است…

[آخرین جمله — صدای مرد، پرقدرت، همراه با ضرب نهایی دف و ارکستر]

من از آنِ توام…

و تویی جانِ جهان!

[پایان باشکوه و قاطع؛ بدون محو تدریجی صدا]