Welcome Home Hossein

▶ Play this song to follow along.

[بند اول — صدای مردانه، غمگین و آرام]

یه روزی غرق غم بودم، اسیر اعتیاد و درد

دلم از زندگی خسته، نگاهم رو به شب برمی‌گشت

بریده از تموم دنیا، تو تاریکی گم بودم

نه راهی پیش چشمم بود، نه حتی حال خود بودم

همه درها به روم بسته، امیدم رفته بود از دست

ولی یه نور پیدا شد، وقتی دلم شکسته بود و خسته

یه جایی بود به اسم کنگره شصت

که دستم رو گرفت و گفت هنوزم می‌شه از نو زیست

[پیش‌کورس — موسیقی کمی اوج می‌گیرد]

تو اون راه پر از امید، یه دست مهربون دیدم

کنار آدمای خوب، دوباره خودمو دیدم

[کورس — پرقدرت، احساسی و امیدبخش]

من از تاریکی اومدم، به سمت روشنایی

باور کردم می‌شه رسید، به اوج رهایی

کنگره شصت، ای خونه امید من

تو زنده کردی دوباره قلب ناامید من

حالا با عشق و با امید، تو جاده‌ها می‌مونم

قدر این راه و این رفاقت رو تا همیشه می‌دونم

[بند دوم — صدای گرم و صمیمی]

آقا وحید اومد و شد راهنمای راه من

نشونم داد که پیدا می‌شه خورشید توی شب‌های من

دست منو گرفت و گفت، قدم به قدم بیا

برای ساختن فردات، به راهت اعتماد کن و بیا

از دل اون روزای سرد، یه راه تازه وا شد

با راهنمایی و عشقش، درِ امیدم باز شد

رفتم توی لژیون نهم، کنار مردای باصفا

رفیقایی که می‌موندن، توی سختی‌ها کنار ما

[بند سوم — ریتم گرم‌تر، با حس رفاقت]

منصور و مصطفی، رفیقای مهربون

میثم و محسن کنارم، توی روزای پر زبون

رضا و هادی هم بودن، با دلای پر از صفا

چه روزایی که گذشت و چه رفاقت‌های ناب

هر کدوم یه تکیه‌گاه، یه دل پر از محبت

کنار هم قدم زدیم، توی مسیر صداقت

حالا وقتی اسمشون میاد، دلم پر از غروره

چون می‌دونم این رفاقت، از جنس عشق و نوره

[کورس — اوج موسیقی و همراهی گروه همخوان]

من از تاریکی اومدم، به سمت روشنایی

باور کردم می‌شه رسید، به اوج رهایی

کنگره شصت، ای خونه امید من

تو زنده کردی دوباره قلب ناامید من

آقا وحید، راهنمای خوب من

رفیقای لژیون نهم، هم‌قدم‌های من

منصور و مصطفی، میثم و محسن

رضا و هادی، رفیقای عزیز من

[پل احساسی — موسیقی آرام‌تر می‌شود]

اگه یه روزی باز کسی، توی تاریکی گم شده

اگه امید زندگی، توی دلش کم شده

بهش بگین هنوز می‌شه، دوباره پا شد و رسید

از دل شب رد شد و باز، طعم روشنایی رو چشید

من خودم این راهو رفتم، با تمام درد و رنج

حالا قلبم پر امید، نگاهم رو به آینده‌ست

[کورس پایانی — بسیار باشکوه، همراهی جمعیت]

من از تاریکی اومدم، به سمت روشنایی

با کمک عشق و همدلی، رسیدم به رهایی

کنگره شصت، ممنونم از تو

که دوباره زندگی رو بخشیدی به وجودم

آقا وحید، ممنونم از راهت

رفیقای خوبم، می‌مونم به یادت

لژیون نهم، خونه عشق و صفا

تا همیشه زنده می‌مونه، توی قلبم این صدا

[پایان — موسیقی آرام می‌شود]

من حسینم، یه مسافر، رو به فردایی روشن

با رفیقای مهربونم، با دلی عاشق و گلشن

از کنگره شصت ممنونم، از تمام اون رفیقا

که کنارم موندن و ساختن، یه مسیر پر از رویا

[همخوانی جمعیت، آرام و صمیمی]

حسین... ادامه بده...

راه رهایی ادامه داره...

[پایان موسیقی]