Echoes of Pulse

▶ Play this song to follow along.

[مقدّمه — گفت‌وگوی واقعی، بدون موسیقی]

[صدای مرد، واضح و صمیمی، به‌صورت گفتاری]

سلام دوستان حسین هستم مسافر

[پاسخ جمعی از چندین نفر، هماهنگ و پُرانرژی]

سَلام حُسِین!

[مَکثِ کوتاه؛ سپس موسیقی آرام آغاز شود]

[بندِ اوّل — صدای مرد، آرام و احساسی]

یِه روزی غَرقِ غَم بودَم، اَسیرِ اِعتیاد و دَرد

دِلَم اَز زِندگی خَسته، نِگاهم رو بِه شَب بَرمی‌گَشت

بُریده اَز تَمومِ دُنیا، تو تاریکی گُم بودَم

نَه راهی پیشِ چِشمَم بود، نَه حَتّی اُمیدِ فَردا

هَمه دَرها بِه روم بَسته، اُمیدَم رَفته بود اَز دَست

وَلی یِه نور پَیدا شُد، وَقتی دِلَم شِکَسته بود و خَسته

یِه جایی بود بِه نامِ کُنگرِهٔ شَصت

کِه دَستَم رو گِرِفت و گُفت: هَنوزَم می‌شه اَز نَو زیست

[پیش‌کورس — موسیقی کمی اوج بگیرد]

توی اون راهِ پُر اُمید، یِه دَستِ مِهربون دیدَم

کِنارِ آدَم‌های خوب، دُوبارِه خودَم رو دیدَم

[کورس — پُراحساس و قدرتمند]

مَن اَز تاریکی اومَدَم، بِه سَمتِ روشنایی

باوَر کَردَم می‌شه رَسید، بِه اوجِ رهایی

کُنگرِهٔ شَصت، ای خونهٔ اُمیدِ مَن

تو زِنده کَردی دُوبارِه، قَلبِ نااُمیدِ مَن

حالا با عِشق و با اُمید، توی این راه می‌مونَم

قَدرِ این راه و این رِفاقَت رو، تا هَمیشه می‌دونَم

[بندِ دوم — صدای گرم و صمیمی]

آقا وَحید اومَد و شُد راه‌نَمایِ راهِ مَن

نِشونَم داد کِه پَیدا می‌شه خورشید، توی شَب‌های مَن

دَستِ مَن رو گِرِفت و گُفت: قَدَم بِه قَدَم بیا

بَرایِ ساختَنِ فَردات، بِه راهِ خود اِعتِماد کُن و بیا

اَز دِلِ اون روزایِ سَرد، یِه راهِ تازه باز شُد

با راه‌نَمایی و عِشقِ اون، دَرِ اُمیدَم باز شُد

رَفتَم تویِ لِژیونِ نُهُم، کِنارِ مَردایِ باصَفا

رَفیقایی پُر مِهر و خوب، با دِل‌هایی پُر اَز صَفا

[بندِ سوم — ریتم گرم‌تر و دوستانه]

مَنصور و مُصطَفی، رَفیقایِ مِهربون

مِیثَم و مُحسِن کِنارَم، تویِ روزایِ پُر فُروغ

رِضا و هادی هَم بودَن، با دِل‌هایی پُر اَز صَفا

کِنارِ هَم قَدَم زَدیم، تویِ راهِ آشنایی و وَفا

هَر کُدوم یِه تَکیه‌گاه، یِه دِلِ پُر اَز مَحَبَّت

کِنارِ هَم قَدَم زَدیم، با اُمید و با صَمیمیَّت

حالا وَقتی اَسمِشون میاد، دِلَم پُر اَز اُمیدِه

چون می‌دونَم این رِفاقَت، اَز تَهِ دِل و صَمیمیَّتِه

[کورس — موسیقی اوج بگیرد و هم‌خوانی اضافه شود]

مَن اَز تاریکی اومَدَم، بِه سَمتِ روشنایی

باوَر کَردَم می‌شه رَسید، بِه اوجِ رهایی

کُنگرِهٔ شَصت، مَمنونَم اَز تو

کِه دُوبارِه اُمید رو، بَرگَردوندی بِه وجودَم

آقا وَحید، راه‌نَمایِ خوبِ مَن

رَفیقایِ لِژیونِ نُهُم، هَم‌قَدَم‌هایِ مَن

مَنصور و مُصطَفی، مِیثَم و مُحسِن

رِضا و هادی، رَفیقایِ عَزیزِ مَن

[بخشِ پایانی — موسیقی باشکوه و امیدبخش]

اَگه روزی کَسی، تویِ تاریکی گُم شُد

اَگه اُمیدِ زِندگی، تویِ قَلبِش کَم شُد

بِهش بِگین هَنوز می‌شه، دُوبارِه پا شُد و رَسید

می‌شه اَز دِلِ شَب گُذَشت و، روشَنایی رو دُوبارِه دید

مَن خودَم این راه رو رَفتَم، با تَمومِ دَرد و رَنج

حالا قَلبَم پُر اُمیدِه، چِشمَم رو بِه آیَنده‌ست

[کورسِ پایانی — همراهی جمعی]

مَن اَز تاریکی اومَدَم، بِه سَمتِ روشنایی

با کُمَکِ عِشق و هَمدِلی، رَسیدَم بِه رهایی

کُنگرِهٔ شَصت، سِپاسگُزارَم اَز تو

کِه دوبارِه اُمید رو، زِنده کَردی تویِ وجودَم

آقا وَحید، مَمنونَم اَز راهَت

رَفیقایِ خوبَم، می‌مونَم بِه یادَت

لِژیونِ نُهُم، خونهٔ عِشق و صَفا

تا هَمیشه زِنده می‌مونِه، تویِ قَلبَم این صَدا

[پایان — موسیقی