مسافر حسین راه رهایی

▶ Play this song to follow along.

(صدای مرد، طبیعی و گفتاری)

«سَلام دوستان، حُسِین هَستَم، مُسافِر.»

(پاسخ جمعیت، هماهنگ و صمیمی)

«سَلام حُسِین!»

(آه...)

یِه روزی غَرقِ غَم بودَم، اَسیرِ اِعتیاد و دَرد

دِلَم اَز زِندگی خَسته، چِشام خیره بِه شَبهایِ سَرد

بُریده اَز تَمومِ دُنیا، تو تاریکی گُم بودَم

نَه راهی پیشِ روم بود، نَه اُمیدی تو وجودَم

واردِ کُنگرِه شُدَم، با دِلی خَسته و غَریب

آدَمهایی رو دِلَم دیدَن، پُر اَز مِهر و صَمیمیَّت

دَستِ اُمیدَم رو گِرِفتَن، گفتَن این راهو بیا

میتونی از نو پا بِشی، رو بِه فَرداها بیا

مَن اَز تاریکی اومَدَم، بِه سَمتِ روشنایی

باوَر کَردَم میشه رَسید، بِه اوجِ رهایی

کُنگرِهٔ شَصت، ای خونهٔ اُمیدِ مَن

مَمنونَم کِه زِنده کَردی، آرزوهایِ دِلِ مَن

(مَن اَز تاریکی اومَدَم...)

آقا وَحید راهنَمایَم شُد، تویِ این راهِ دِراز

با راهنِماییهاش فَهمیدَم، میشه از نو کرد آغاز

تویِ لِژیونِ نُهُم، مِهر و مَحَبَّت رو دیدَم

تویِ قَلبِ دوستایِ خوبَم، حِسِّ آرامِش رو دیدَم

مَن اَز تاریکی اومَدَم، بِه سَمتِ روشنایی

(بِه سَمتِ روشنایی...)

باوَر کَردَم میشه رَسید، بِه اوجِ رهایی

کُنگرِهٔ شَصت، ای خونهٔ اُمیدِ مَن

مَمنونَم کِه زِنده کَردی، آرزوهایِ دِلِ مَن

(آرزوهایِ دِلِ مَن...)

اَگه روزی کَسی، تویِ تاریکی گُم شُد

اَگه اُمیدِ زِندگی، تویِ قَلبِش کَم شُد

بِهش بِگین هَنوز میشه، راهِ تازهٔ پیدا کَرد

(میشه پیدا کَرد...)

مَن اَز تاریکی اومَدَم، بِه سَمتِ روشنایی

(مَن اومَدَم...)

باوَر کَردَم میشه رَسید، بِه اوجِ رهایی

کُنگرِهٔ شَصت، ای خونهٔ اُمیدِ مَن

مَمنونَم کِه زِنده کَردی، آرزوهایِ دِلِ مَن

آقا وَحید، مَمنونَم اَز راهَت

این مِهر و این اُمید، هَمیشه میمونه تویِ یادَم

(آه...)

حُسِین... یِه مُسافِر...

راهِ رهایی اِدامِه داره...

(موسیقی بهآرامی محو میشود)