سفر بی پایان در خودم

▶ Play this song to follow along.

(آه...)

سکوت...

گاهی هزار تا فریاده...

گاهی دلِ آدم،

از خودش هم زیاده...

سَرَم پُر از صدایِ شکستن

دِلَم پُر از هوایِ نَرَفتَن

چِشام خیره به راهِ بُنبَست

دِلَم جا مونده، جایی که رَفتَن

تویِ این شهرِ پُر از هیاهو

کسی حالِ کسی رو نِمیپُرسه

یکی از غُصّه آروم میمیره

یکی از خنده، دُنیا رو میتَرسه

دِلَم یه خونهست، بیپنجره

شَبَم یه جادّهست، بیمَقصَد

زَبونَم پُر از حرفایِ نَگُفته

لَبَم بسته، دِلَم پُر از فریاد

سَرَم بازارِ مَسگَرهاست

دِلَم زیرِ آوارِ خاطرههاست

یه جنگی تویِ سینهم به پاست

که بُرد و باختِ اون، هر دوش عَزاست

نه راهِ رَفتَن، نه تابِ موندَن

نه شوقِ خندیدن، نه حالِ خوندَن

من از خودم تا خودم در سفرم

یه عُمره که گُم شدم، تویِ خودم

زمان، دُزدِ آرومِ رؤیاست

امیدم، اسیرِ قَفَسهایِ فرداست

به هر کی دل دادم، شکستم

چه سخته که قاتِل، همون آشناهاست

یکی نونِ دِلتَنگی میخوره

یکی نیشِ زَخمَش رو میشماره

یکی با حقیقت گلاویز میشه

یکی با دروغ، روزگارش رو داره

سَرَم بازارِ مَسگَرهاست

دِلَم زیرِ آوارِ خاطرههاست

یه جنگی تویِ سینهم به پاست

که بُرد و باختِ اون، هر دوش عَزاست

نه راهِ رَفتَن، نه تابِ موندَن

نه شوقِ خندیدن، نه حالِ خوندَن

من از خودم تا خودم در سفرم

یه عُمره که گُم شدم، تویِ خودم

خُدا...

اگه صِدام به آسمون میرسه

بگو این همه درد، تا کی میکِشه

چرا هر کی از عشق، نشونی داره

یه زخمی تویِ قلبِ پنهونی داره

سَرَم بازارِ مَسگَرهاست

دِلَم زیرِ آوارِ خاطرههاست

یه جنگی تویِ سینهم به پاست

که بُرد و باختِ اون، هر دوش عَزاست

من از شَب گذشتم، به روزی نَرَسیدم

هزار بار مُردم، ولی نَفَهمیدم

کجا بود آغازِ این بیقراری

کجا گُم شدم، تویِ این روزگاری

(آه...)

سکوت...

بعضی زخمها...

صِدا ندارن...

ولی...

تا آخَرِ عُمر...

آدم رو رها نمیکنن...