Heavy Hearts Funky Soul

▶ Play this song to follow along.

داداش برات یه دیس طولانی و دارک برای زانیار می‌نویسم؛ با حال‌وهوای رپ اعتراضی زیرزمینی، فلو شکسته، قافیه‌های چندلایه، بازی با کلمات و پانچ‌لاین‌های پی‌درپی. نه کپی مستقیم از سبک فدایی، بلکه با هویت مستقل و همون فضای سنگین و فکری.

فضا: دارک و خیابونی | اجرا: فلو تند و شکسته | بیت پیشنهادی: ۹۰ تا ۹۶ Bpm

\(اینترو — آروم، سرد و شمرده\)

آره...

اینجا بحثِ اسم نیست، بحثِ وزنِ کلامه یکی توی قابش قهرمانه، یکی بیرونِ قابش ادامه‌ست زانیار...

قبل از اینکه جواب بدی، یه بار اینو گوش کن قرار نیست هرکی بلندتر حرف زد، برنده باشه.

\(ورس اول — فلو شکسته\)

زانیار، تو رو کاغذی که خودت نوشتی، قهرمانی ولی بیرونِ قابِ خودت، هنوز دنبالِ یه نشونی

تو از اعتبار می‌گی، من از اعتبارِ ساختگی تو دنبالِ اسمِ بزرگی، من دنبالِ معنیِ زندگی

تو با صدتا ادعا میای، با یه دونه دلیل نه حرفات شبیهِ ساختمونه، که پیِ محکم نداره، هیچه

من واژه رو می‌تراشم، تو فقط صداشو می‌شنوی من تهِ جمله رو می‌بینم، تو اولشو می‌فهمی

تو فکر کردی هرکی ساکته، یعنی حرفی واسه گفتن نداره بعضیا سکوت می‌کنن چون هر حرفی ارزشِ گفتن نداره

تو با نقابِ اعتمادبه‌نفس، دنبالِ تأییدِ جمعی من با شک‌کردن به خودم، ساختم این ذهنِ منتقدی

تو هر روز یه شخصیت، هر ساعت یه روایت من یه خطِ ثابت دارم، حتی وسطِ تناقض و رقابت

تو دنبالِ بردِ فوری، من دنبالِ ساختنِ اثر تو می‌خوای دیده شی امشب، من می‌خوام بمونم توی فکر

\(هوک — سنگین و تکرارشونده\)

این پرونده بسته نیست، فقط ورق خورده هرچی گفتی از خودت، توی قافیه گم شده

زانیار، اینجا حرفِ من، حکمِ آخر نیست ولی هر ادعایی، لای نقد و سؤال بی‌اثر نیست؟

این پرونده بسته نیست، هنوز ادامه داره هرکی فقط شعار بده، آخرش کم میاره

نه با فریاد، نه با ژست، نه با اسمِ پرطمطراق اعتبارو نمی‌سازن با یه تصویرِ اتفاقی

\(ورس دوم — چندقافیه‌ای و فشرده\)

من از تناقضت می‌گم، از فاصلهٔ حرف و عمل از اون تصویری که ساختی، تا حقیقتِ پشتِ مدل

از خودبزرگ‌بینیِ بی‌پشتوانه، ادعای بی‌سند از اون همه قطعیت، وقتی سؤالا می‌شن بلند

تو یه دیوار از کلمه دورِ خودت کشیدی بعد اسمشو گذاشتی قدرت، چون راهِ نقدو ندیدی

هرکی باهات موافقه، می‌شه رفیقِ درجه‌یک هرکی سؤال می‌پرسه، می‌شه دشمنِ درجه‌چند؟

این چه منطقیه که نقدو با دشمنی یکی می‌دونه؟ چه اعتباریه که با یه پرسش، پایه‌هاش می‌لرزه و می‌مونه؟

من از اون حرفای پوچ که با تکرار می‌شن باور از اون آدمایی می‌گم که توی جمعن، ولی بی‌داور

تو خودتو معیار گرفتی، بعد همه رو سنجیدی هرجا نتیجه با تو نساخت، صورتِ مسئله رو چیدی

من قافیه رو چند لایه می‌برم توی عمقِ بحث تو هنوز دنبالِ ظاهر، من دنبالِ ریشهٔ نقص

هر بیت یه پرسش تازه، هر خط یه آینه اگه تصویرت عوض شد، شاید مشکل از زمینه‌ست، نه آینه

\(بریج — نیمه‌آرام، با مکث\)

صبر کن...

قرار نیست هر اختلافی، دشمنی باشه قرار نیست هر صدایی، نشونهٔ قدرت باشه

بعضیا توی بحث می‌برن، ولی توی فکر می‌بازن بعضیا حرف نمی‌زنن، چون جوابو با عمل می‌سازن

زانیار...

اسم تو فقط اسمه، نه سندِ برتری فرقِ ما توی حرف نیست؛ توی دلیل و داوریه.

\(ورس سوم — اوج انرژی، فلو تند\)

من از اون جنسِ کلامم که لایه‌لایه باز می‌شه هر بار گوشش بدی، یه معنی تازه پیدا می‌شه

تو یه بار مصرفی، مثلِ تیترِ داغِ یه روز من دنبالِ اون حرفم که بمونه بعدِ خاموشیِ سوز

تو با اغراق می‌سازی یه کوهِ پوشالی من با سؤال می‌ریزم دیوارِ احتمالِ خیالی

تو از خودت افسانه ساختی، بعد شدی اسیرِ افسانه هرکی با تصویرش زندگی کنه، از واقعیت می‌مونه بیگانه

تو می‌خوای آخرِ بحث، همه بگن حق با تو بود من می‌خوام آخرِ بحث، معلوم شه کدوم حرف درست بود

این فرقِ نگاهه، نه فقط تفاوتِ صدا یکی دنبالِ تشویقه، یکی دنبالِ جوابِ چرا

من با یه پانچ‌لاین نمی‌خوام حقیقتو مصادره کنم می‌خوام اون‌قدر سؤال بچینم که مجبور شی فکر کنی، نه فقط ردش کنی

تو از شکست می‌ترسی، چون ساختی خودتو بی‌نقص من نقصمو می‌پذیرم، همین می‌شه نقطهٔ قوتِ