PRO & Creator Features
Unlock advanced AI features with Pro (Audio2Audio, Voice Clone, Photo Covers, LoRA) or Creator (Variations, Edit Sections, Stem Separation).
Audio2Audio Remix
Pro & Creator
Voice Clone
Pro & Creator
Create Variations
Creator only
Edit Sections
Creator only
Stem Separation
Creator only
Lyrics
▶ Play this song to follow along.
[सुरुवात — नरम लोकधुन]
भारतमा हुर्केकी मायाकी छोरी,
नाम थियो नन्दा कुमारी,
चौध वर्षको कलिलो उमेरमा
फर्किइन् आफ्नै पुर्ख्यौली गाउँ।
पहिलो डोली माइतीसम्म आयो,
आमा-बुबासँग फर्किएको दिन,
फेरि एक दिन अर्को डोली सजियो—
अब सुरु भयो नयाँ जीवन।
रातो सारी, काँचका चुरा,
दुलहीको श्रिङ्गार थियो,
मुखिया श्रीप्रसादको घरतिर
चौध वर्षकी दुलहीको डोली गयो।
[Chorus]
ओ नन्दा कुमारी...
ओ नन्दा कुमारी...
रातो सारीकी सानी दुलही,
कति लामो थियो तिम्रो जीवनको बाटो।
डोलीमा आएकी कलिली छोरी,
नन्दा कुमारी...
[अन्तरा]
अग्ला, सुन्दर श्रीप्रसाद,
निडर थिए मुखिया,
ओरालोमा घोडा दौडाउँदा
गाउँले भन्थे—“राम, राम, राम!”
घरमा जन्मियो एउटा छोरो,
नौ महिनाको भयो छोरो,
तर खुसी धेरै टिक्न पाएन,
घरमा आयो कालो बादल।
सात वैद्य बोलाइए,
एउटा आशा, फेरि अर्को,
औषधि फेरियो, उपचार फेरियो,
तर श्रीप्रसाद फर्किएनन्।
सयौँ मानिस भेला भए,
घरवरिपरि जमिन भरियो,
उनको म्रित्यु र उनका विधवाको कथा
गाउँमा गीत बनेर रह्यो।
[संगीत शान्त]
श्रीमान् गए—
काखमा नौ महिनाको छोरो,
नन्दा थिइन् जम्मा सोह्र वर्षकी।
हजाम आयो कपाल खौरन,
तर बालिकाजस्ती विधवालाई देखेर
हजाम आफैँ रोयो—
“हे भगवान्,
यस्तो बालखको कपाल
किन खौरनुपर्यो मैले?”
त्यो दिन कपाल मात्रै गएन।
रातो सारी गयो,
काँचका चुरा गए,
श्रिङ्गार गयो,
जीवनबाट रङ गयो।
[Chorus]
ओ नन्दा कुमारी...
ओ नन्दा कुमारी...
चौध वर्षमा रातो सारी,
सोह्र वर्षमै खोसियो रङ।
काखमा नौ महिनाको छोरो,
अगाडि सिङ्गो जीवन—
कसरी हिँड्यौ त्यो लामो बाटो,
नन्दा कुमारी?
[Verse]
वर्ष बिते, छोरो हुर्कियो,
समयले नन्दालाई बदल्यो।
कहिले स्वर यति बलियो भयो?
कहिले आयो त्यो अधिकार?
ठूलो घर, ठूलो आँगन,
मान्छे धेरै, जिम्मेवारी भारी,
आफ्नो घर जोगाउन उभिइन्
त्यही नन्दा कुमारी।
आँगनभरि हिँड्दै बोल्थिन्,
गाली गर्थिन्, चुनौती दिन्थिन्,
छेउमा कोही नभए पनि
उनको स्वर गर्जिरहन्थ्यो।
आवाज पर्खालमै रोकिएन—
छिमेकीले सुन्थे,
बटुवाले सुन्थे,
गाउँले सुन्थे।
तर कसैले सजिलै
उनलाई प्रश्न गर्दैनथ्यो।
डोलीमा आएकी कलिली दुलही
अब सिंहिनी भइसकेकी थिई।
[ठूलो मुखडा — जोडदार]
ओ नन्दा कुमारी!
नन्दा कुमारी!
रङ खोसियो—आवाज खोसिएन,
चुरा गए—साहस गएन।
घर, परिवार र आफ्ना मान्छे,
उनीहरूको अगाडि उभिने सिंहिनी—
नन्दा कुमारी!
[Verse]
तर सिंहिनीको गर्जन
सधैँ कोमल थिएन।
शब्द कठोर हुन्थे,
कहिलेकाहीँ अपमानजनक,
कामदार, सहयोगी, सुमित्राले
सहे उनको तीखो बोली।
तर त्यही नन्दाले
चुपचाप सहयोग पनि गर्थिन्,
कहिलेकाहीँ आफ्नै परिवारले नजान्ने गरी
अरूको �